معرفی فیلم
کارگردان: مايکل کاتون جونز. فيلمنامه: ديويد ولستن کرافت بر اساس داستاني از ريچارد آلوين و ديويد بلتون. موسيقي: داريو مارينللي. مدير فيلمبرداري: ايوان استراسبورگ. تدوين: کريستين لانک. طراح صحنه: برترام اشتراوب. بازيگران: کلر هوپ اشيتي[ماري]، هيو دانسي[جو کانر]، ديويد گاياسي[فرانسوا]، دومينيک هوروويتز[چارلز دلون]، جان هرت[کريستوفر]، سوزان نالووگا[ادا]، استيو توسينت[رولند]. ١١٥ دقيقه. محصول ٢٠٠٥ انگلستان، آلمان. نامزد جايزه کارل فورمن براي تهيه کنندۀ تازه کار ديويد بلتون از مراسم بافتا.
سال ١٩٩٤، رواندا. يک کشيش سالخورده به نام کريستوفر و معلمي جوان و آرمان گرا به نام جو کانر خود را در ميانه غوغاي نسل کشي توتسي ها توسط هوتوها مي يابند. آن ها سعي دارند تا با پناه دادن به پناهندگان در مدرسه و کليسا جان دو هزار نفر را نجات دهند، اما خودداري نيروهاي حافظ صلح سازمان ملل از کمک به آنها و شرايط وخيم زندگي باعث مي شود که سرانجام جو-با وجود اصرار اوليه اش در همراهي با بوميان- به همراه ديگر اروپايي ها رواندا را ترک کند. اما کريستوفر که سال ها در رواندا زندگي کرده تصميم مي گيرد تا در نزد توتسي ها بماند. اين تصميم به قيمت جان او تمام مي شود و فقط چند کودک از ميان دوهزار و پانصد توتسي پناهنده شده در مدرسه جان سالم به در مي برند. سال ها بعد ماري، يکي از معدود نجات يافتگان که زندگي اش را مديون فداکاري پدر کريستوفر است به سراغ جو مي رود تا دليل فرار او را دريابد.
چرا بايد ديد؟
سومين فيلم بعد از هتل رواندا و بعضي روزها در آوريل [در شماره هاي پيشين معرفي شدند] که به ماجراي نسل کشي در رواندا مي پردازد و بر اساس ماجرايي واقعي ساخته شده و قصد دارد تا نوري ديگر بر زواياي تاريک اين ماجراي تلخ و ضد انساني بيندازد. شخصيت هاي قصه تخيلي هستند، اما به عنوان آدم هايي الگويي که درگير اين ماجرا شدند، پرداخت خوبي دارند. تفاوت در آرمان ها [اين جهاني و آن جهاني] و شيوه هاي برخورد دو شخصيت اصلي فيلم که هر کدام نماينده بخش هايي از افکار عمومي اروپايي ها در قبال اين ماجرا هستند، از دقايق آغازين فيلم با ظرافت تمام مطرح شده و بيننده را به دنبال خود مي کشاند. هر دو نفر با وجود خاستگاه مذهبي خود مايل هستند تا به مردم کمک کنند، اما اين که کداميک موفق مي شوند و به آرمان هاي خود وفادار مي مانند، تم اصلي فيلم را تشکيل مي دهد. بازي جان هرت که نماينده پيشين بازيگران بريتانيايي است، بسيار فکر شده و در همراهي با نحوه کار مايکل کاتون جونز- که قبلاً کارهاي موفق و مشترکي چون رسوايي با هم داشته اند- نشان دهنده کمال يک بازيگر است. هيو دانسي جوان نيز که چهره اش براي ما آشنا نيست، در اولين ديدار موفق مي شود تا حس همذات پنداري تماشاگر را جلب کند. نکته اصلي اين کشتار که بر خلاف دو فيلم پيشين بسيار بر آن تاکيد شده، بي تفاوتي و تبعيض نيروهاي سازمان ملل است. نام فيلم از گفتار پدر کريستوفر خطاب با فرمانده نيروهاي حافظ صلح سازمان ملل چارلز دلون گرفته شده و مي توان آن را سگ هايي که شليک مي کنند نيز ترجمه کرد. تماشاي فيلم براي ياد آوري وظيفه تک تک ما انسان ها و مخصوصاً سازمان هاي دفاع کننده از حقوق بشر- از جمله سازمان ملل- در قبال فجايعي از اين دست ضروري است. البته از نظر سينمايي هم حاصل کار کاتون جونز بعد از ناکامي هاي چند فيلم اخيرش ارزش ديدن و به ياد سپردن را دارد!
ژانر: درام.
